Ετικέτες

Παρουσιάσεις βιβλίων - φωτογραφίες "A blessing" ποίημα του James Arlington Wright (σε ελληνική απόδοση) "Απολλωνία" της Δέσποινας Καϊτατζή - Χουλιούμη "Μια παρουσίαση του ποιητή Γιώργου Θ. Τζια" "Ο Κάφκα μέσα από τα μάτια της Μίλενα" (από το βιβλίο "Η Μίλενα από την Πράγα" της Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόυμαν) "Ο Καραγάτσης που αγάπησα" "Ο Μανούσος Φάσσης και ο Μανόλης Αναγνωστάκης" "Οι λογοτεχνικοί τόποι στα διηγήματα του Βασίλη Χουλιαρά" "Προδημοσίευση" Σωτήρης Κακίσης "Μια νύχτα τη μέρα" ποιήματα εκδόσεις Ερατώ "Τα μάγια" διήγημα της Φωτεινής Βασιλοπούλου σε πρώτη δημοσίευση "η άλλη" διήγημα του Κώστα Περδίκη «Μάκης Αποστολάτος 10 κείμενα για το έργο του» (ένα βιβλίο για το έργο του ποιητή και εκδότη Μάκη Αποστολάτου) Αφιερώματα "Μάτση Χατζηλαζάρου (μια γυναικεία υπερρεαλιστική ποιητική φωνή) Βιβλία "Τα κοινά και τα ιδιωτικά" Κριτική από τη Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη Βιβλιοπροτάσεις Το ιστολόγιο "Με ανοιχτά βιβλία" διάβασε και προτείνει (16 νέες βιβλιοπροτάσεις) Βιβλιοπροτάσεις Το ιστολόγιο "Με ανοιχτά βιβλία" διάβασε και προτείνει (15 προτάσεις για ανάγνωση) Βιβλιοπροτάσεις Το ιστολόγιο "Με ανοιχτά βιβλία" διάβασε και προτείνει (15 νέες προτάσεις για ανάγνωση) Διηγήματα Διώνη Δημητριάδου "Κι ούτε σκαρί πετούμενο..." Δοκίμια "Πόρτες ανοικτές ή κλειστές;" (η περίπτωση του Κάφκα) Κριτικές 'αναγνώσεις' Leo Perutz "Ο μαιτρ της δευτέρας παρουσίας" Κριτικές 'αναγνώσεις' Αχιλλέας Κατσαρός "Cabaret Voltaire" Κριτικές 'αναγνώσεις' Γιώργος Γκόζης "Γκουανό" Κριτικές 'αναγνώσεις' Γιώργος Χειμωνάς "Αγάπη σαν ακολασία" Κριτικές 'αναγνώσεις' Δημήτρης Λεοντζάκος "Τίγρεις σε ενυδρείο" Κριτικές 'αναγνώσεις' Δημήτριος Δημητριάδης "Χρόνος αυτόχειρας" Κριτικές 'αναγνώσεις' Μάρω Δούκα "Τίποτα δεν χαρίζεται" Κριτικές 'αναγνώσεις' Νικόλας Σεβαστάκης "Άντρας που πέφτει" Κριτικές 'αναγνώσεις' Πέτρος Μάρκαρης "Offshore" Κριτικές 'αναγνώσεις' Σωτήρης Κακίσης "Όλο αέρα! (αισθηματικά κείμενα)" Κριτικές 'αναγνώσεις' Χάρης Βλαβιανός "Το κρυφό ημερολόγιο του Χίτλερ" Κριτικές 'αναγνώσεις' Χλόη Κουτσουμπέλη "Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης" Μια μνήμη "Μάνος Χατζιδάκις" Μνήμες - Αφιερώματα "Για τον Ηλία Λάγιο" Μνήμη Ανδρέα Εμπειρίκου Παρουσίαση βιβλίου "Χρόνος αυτόχειρας" του Δημήτριου Δημητριάδη Το blog «Με ανοιχτά βιβλία» επιλέγει ποιήματα από τη συλλογή «Μινιατούρα» της Ρένας Πετροπούλου-Κουντούρη Τόλης Νικηφόρου "Πάθος" ανέκδοτο ποίημα σε πρώτη δημοσίευση Φιλοξενούμενοι Θανάσης Πάνου "Ολιγόστιχα 1" (από την υπό έκδοση συλλογή "Κελιά")

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

«Τσουνάμι»

29 χαϊκού

από επιζήσαντες της φυσικής καταστροφής

στην Ιαπωνία το 2011

επιλογή – μετάφραση από τα Αγγλικά: 

Χριστίνα Λιναρδάκη

εικονογράφηση από τη Μαρία Γενιτσαρίου


εκδόσεις Μανδραγόρας





[…]Τη νύχτα της καταστροφής, ενώ δεν μπορούσα να σκεφθώ τίποτα, έγραψα χαϊκού. Έκτοτε, γράφω συνεχώς – είναι ένας τρόπος να διατηρήσω το ηθικό μου. (Koike Michiko, θύμα της καταστροφής).

Ποια δύναμη, αλήθεια, μπορεί να οδηγεί τη σκέψη τη συσκοτισμένη από μια τεράστια φυσική καταστροφή να γράφει στίχους, εκεί δίπλα στον χαμό και τη συσσωρευμένη απώλεια; Ναι, η ποίηση έχει τη δική της αστείρευτη δυναμική και τους ποικίλους αφανείς τρόπους να προσεγγίζει την απόγνωση, την απώλεια, το πένθος. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να μας αιφνιδιάζει αυτή η συμπερίληψη ενός χαμένου κόσμου μέσα σε 17 συλλαβές. Αν μπορεί κάποιος, που μόλις έχει βιώσει την απόλυτη αίσθηση του προσωρινού και φθαρτού σε ό,τι νόμιζε παντοτινό και αμετάβλητο, να απαθανατίζει όχι μόνο αυτή την ανατροπή αλλά και την ελπίδα που ακόμη δεν είναι ορατή, τότε αληθινά και η ανθρώπινη θέληση αλλά και η ποιητική υποστήριξή της είναι αποκαλυπτικές στη δύναμη  που εμπεριέχουν.

Μέρες μακρές στο καταφύγιο η εγγονή τραγουδά
(Yokota Kiichi, 83 ετών, Φουκουσίμα)

11η Μαρτίου του 2011 ήταν, όταν ένας σεισμός μεγέθους 9 Ρίχτερ έξω από τις ακτές της Βορειοανατολικής Ιαπωνίας δημιούργησε γιγάντιο τσουνάμι. Οι απώλειες τεράστιες: 15.884 νεκροί, 2.636 αγνοούμενοι, 6.150 τραυματίες. Ταυτόχρονα σημειώθηκε το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα μετά από αυτό του Τσέρνομπιλ από ζημιές σε αντιδραστήρες του πυρηνικού εργοστασίου στην επαρχία της Φουκουσίμα, αναγκάζοντας 116.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.  Συγκεντρωμένος πόνος, θλίψη, καταστροφή και επίγνωση του τέλους της ζωής όπως την ήξεραν. Από επιζώντες – θύματα αυτής της καταστροφής γράφτηκαν λίγο μετά 126 χαϊκού, με πρωτοβουλία της  ποιήτριας Mayuzumi Madoka.  Και λειτούργησε όλο αυτό θεραπευτικά για τους δημιουργούς, αλλά όχι μόνο γι’ αυτούς. Αφού τα ποιήματα εκδόθηκαν, βρίσκονταν εκεί πλέον ως ιαματική πρόταση σε όλους τους πληγέντες.
Επειδή η ποίηση δεν γνωρίζει ορίζοντες, όπως άλλωστε η απόγνωση είναι επίσης απαντώμενη σε όλα τα μέρη του κόσμου, βλέπουμε αυτά τα χαϊκού να μεταφράζονται και σε άλλες γλώσσες, προκειμένου να επικοινωνήσουν με όποιον μέσα στο μαύρο της καταστροφής θέλει να δει να αναδύεται η ελπίδα. Γιατί η δημιουργία είναι πάντοτε ελπιδοφόρα. Έτσι έχουμε στην αισθητικά άψογη αυτή έκδοση του Μανδραγόρα 29 από αυτά τα λιλιπούτεια ποιήματα σε επιλογή και μετάφραση από τα Αγγλικά της Χριστίνας Λιναρδάκη. Να επισημανθεί εδώ ο μεταφραστικός άθλος, διότι έπρεπε να αποδοθεί το πνεύμα, το ύφος, η αίσθηση του αρχικού ιαπωνικού, μέσα όμως από μια διαμεσολαβήτρια γλώσσα, την αγγλική, άρα με το πρόσθετο βάρος του Άγγλου μεταφραστή. Στις περιπτώσεις αυτές η ενδιάμεση  παρέμβαση βοηθά βέβαια ως μια επιπλέον άποψη (νοηματική και αισθητική), όμως πρέπει να ξεδιακρίνει η δεύτερη μεταφράστρια το αρχικό αυθεντικό  από το πρόσθετο -και αναπόφευκτο ίσως- ποιητικό σχόλιο του πρώτου μεταφραστή στην απόδοση των ποιημάτων. Η μετάφραση που εμείς στην ελληνική γλώσσα διαβάζουμε συνιστά μια απόλαυση αισθητική πρωτίστως και κατόπιν νοηματική. Τα ιαπωνικά χαϊκού αποδόθηκαν με το καθιερωμένο για το είδος μοίρασμα των συλλαβών (5-7-5), κάτι εξαιρετικά δύσκολο, αφού πρέπει με τον περιοριστικό αυτό παράγοντα να παίξεις με τις συλλαβές χωρίς να προδώσεις το αυθεντικό ιαπωνικό, που αλλιώς μετράει στη μεταγραφή των ιδεογραμμάτων με λατινικούς χαρακτήρες (ρομάτζι), τη μόνη γραφή που εμείς οι δυτικοί και μη γνώστες της ιαπωνικής γλώσσας κατανοούμε.
Η έκδοση κοσμείται με τα σχέδια της Μαρίας Γενιτσαρίου (εξώφυλλο αλλά και ιδεογράμματα και διαχωριστικά των εποχών – γιατί διατηρήθηκε και αυτός ο παραδοσιακός χωρισμός σε εποχές με τις ειδικές λέξεις (κίγκο) που διακρίνει τα ιαπωνικά χαϊκού).  Στο σύνολο πρόκειται για μια ποιητική πρόταση ιαματική, με την αισθητική της (η Τέχνη πάντα έχει αυτή τη θεραπευτική διάσταση σε όλες τις εκφάνσεις της) αλλά και με τη δύναμη που μεταφέρουν οι στίχοι αυτών των ποιητών. Ναι, μπορεί να υπάρξει ελπίδα ακόμη και μέσα από τις στάχτες και τις λάσπες, μέσα από τα συντρίμμια ενός κόσμου που κατέρρευσε αλλά ζητά εναγωνίως να ξαναχτιστεί.

Φως της πανσελήνου τυλίγει αργά το έρημο χωριό
(Ebihara Yuka, 44 ετών, Φουκουσίμα)

Αυτό το φως της πανσελήνου, που είναι το πιο λαμπερό φεγγάρι στα μέσα του φθινοπώρου στην Ιαπωνία, αναλογεί με τη λαμπερή αυγουστιάτικη πανσέληνο στον δικό μας τόπο. Ξέρετε κάτι πιο ελπιδοφόρο από αυτή τη λάμψη;

Είμαι ζωντανός κάτω από τις ανθισμένες κερασιές
Και το σχόλιο από τον ποιητή του χαϊκού: «Μετά τον σεισμό, το τσουνάμι και το ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο, οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν από την πόλη μου. Όμως, οι κερασιές ήταν σε πλήρη άνθιση, πανέμορφες. Καθώς βρέθηκα από κάτω τους σκέφτηκα πως ουσιαστικά μου επιτράπηκε να ζήσω.»
(Takano Hiroko, 62 ετών, Φουκουσίμα)

Σκέφτομαι ότι αν μπορούν οι παραπάνω στίχοι να γραφτούν μέσα στους έρημους και κατεστραμμένους τόπους, με γύρω την απουσία των αγαπημένων προσώπων, τότε πράγματι υπάρχει ελπίδα. Και η συμβολή της ποιητικής δημιουργίας σ’ αυτό ακριβώς είναι τεράστια.

Διώνη Δημητριάδου



Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Μαζί μας την Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου, στις 6 μ.μ. στη Λέσχη Ανάγνωσης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Αγίας Παρασκευής ο Αλέξης Πανσέληνος. Θα συνομιλήσει με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης και με τους φίλους της λογοτεχνίας, που θα έρθουν για να τον γνωρίσουν. Αντικείμενο συζήτησης η νουβέλα "Η κρυφή Πόρτα". Όσοι πιστοί του καλού βιβλίου ευπρόσδεκτοι.


Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Νέα κυκλοφορία

"Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα"


25 ποιήματα για παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας

του Θεοφάνη Θεοφάνους
σε εικονογράφηση του Νίκου Πολυχρονόπουλου
Άνεμος εκδοτική





Διαβάζουμε από το οπισθόφυλλο:

Αν είσαι παιδί, αυτή η ποιητική συλλογή θα σε οδηγήσει σε έναν ολότελα φανταστικό κόσμο. Θα σε κάνει να γελάσεις, να ονειρευτείς, να ταξιδέψεις, να ζήσεις μια μεγάλη περιπέτεια. Mπορείς ακόμα να δώσεις χρώμα στα σκίτσα και, γιατί όχι, να γράψεις το δικό σου ποίημα!

Αν είσαι γονιός, το παρόν βιβλίο θα σε φέρει πιο κοντά σε μια αγαπημένη συνήθεια. Μια γλυκιά καληνύχτα, από αυτές που γαληνεύουν μικρούς και μεγάλους, κλείνουν τα βλέφαρα μαγικά, δημιουργούν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς.

Αν είσαι εκπαιδευτικός, έχεις στα χέρια σου ένα πολύτιμο εργαλείο δουλειάς. Κάθε τίτλος αποτελεί μια αφορμή για συζήτηση και δραστηριότητες. Στο τέλος του βιβλίου περιλαμβάνεται η ενότητα: "Μια ιδέα για σχολική γιορτή", ένα χαρούμενο πανηγύρι της σχολικής τάξης.

Η καλή παιδική ποίηση οφείλει να έχει μέτρο, ρυθμό, ρίμα, μελωδικότητα, εικονοπλασίες, θεατρικότητα. Η παρούσα συλλογή δεν στοχεύει, όμως, μόνο σ' αυτό. Η παιδική ποίηση πρέπει να προχωρήσει σε άλλο επίπεδο: να χαλαρώσει τα δεσμά της, να γίνει πιο ευσύνοπτη, πιο εύθυμη, να ανανεώσει τη θεματολογία της, να σε ωθήσει να πιάσεις χαρτί και μολύβι.
Αν έστω και ένα ποίημα κάνει κάποιον να σκιρτήσει, θα είμαστε ικανοποιημένοι που πετύχαμε τον αρχικό μας σκοπό.



«Ο πόνος μαύρος σκύλος π’ αλυχτά»

ποιητική συλλογή 
της Βίκυς Δερμάνη

από τις εκδόσεις ΑΩ




Ο ιαματικός χαρακτήρας της ποίησης

Ο ποιητικός λόγος στην πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή του έχει χρώμα μαύρο και κοφτερές γωνίες. Κάθε του λέξη βρίσκει τον στόχο της, κατευθείαν στο θυμικό του αποδέκτη / αναγνώστη. Το τοπίο δεν λειαίνει την επιφάνειά του πουθενά, ώριμος εκφραστής της εσωτερικής τραχύτητας του δημιουργού / ποιητή. Και ο ήχος του είναι κραυγή.

[…]το κεφάλι μου φεύγει. Το κεφάλι μου φεύγει και βουτάει στις λάσπες. Βουτάει στις λάσπες των δρόμων π’ αγκομαχούν απ’ των εκπορνευμένων το εμπόρευμα απ’ των άστεγων και άσιτων τους μακρόσυρτους τους ασαφείς τους ήχους. Στους δρόμους μιας πόλης που τις πληγές της γλύφει ανάμεσα σε δολοφόνους – σωτήρες σε συσσίτια κατοχικά σε υποσχέσεις δοσίλογων σε σταυρούς αγκυλωτούς αποχρώσεων πολλών σε καπνογόνα και μάρμαρα σπασμένα.

Ίσως μόνον έτσι να γράφεται η αληθινή ποίηση, που δεν μασάει τα λόγια της αλλά τα εκσφενδονίζει προς κάθε κατεύθυνση στοχεύοντας ακριβώς το μυαλό, τον νου που σκέφτεται και δεν χαραμίζεται σε επιφανειακές και ανέξοδες αναγνώσεις. Η σκληρή γλώσσα πετυχαίνει καλύτερα  τον σκοπό του ποιητή. Ο αναγνώστης αυτού του λόγου δεν κοιμάται ήσυχος. Στίχο τον στίχο εισχωρεί στο σκοτεινό τοπίο του πόνου και των αλυχτημάτων. Αυτός ο μαύρος σκύλος π’ αλυχτά στον τίτλο της συλλογής της Βίκυς Δερμάνη έχει το ξεκάθαρο πρόσωπο των φόβων μας. Μια επινοημένη μορφή είναι, που συγκεκριμενοποιεί ό,τι περισσότερο φοβόμαστε: το κενό της απώλειας, τη συνακόλουθη θλίψη και την απόγνωση της μοναξιάς.


Με ένα ορφικό απόσπασμα στην προμετωπίδα η ποιήτρια ανοίγει αυτό το προσωπικό παράθυρο στα σκοτεινά του κόσμου. Από τη δική της πλευρά ζητάει την ίαση. Την ίαση, όμως, που δίνει η καταγραφή του πάθους με λέξεις στο χαρτί. Με το ελάχιστο της διάρκειας του ιαματικού φαρμάκου. Αλλά και με την αναπόφευκτη αντιμετώπιση στο εξής ενός καταγεγραμμένου πόνου, γιατί το φάρμακο είναι πικρό μέσα στην ιαματική του ιδιότητα. Όσο για τον αναγνώστη, αυτός μέσα στον ποιητικό λόγο αντικρίζει το πρόσωπο των δικών του θλίψεων και συμπάσχει, στο μέτρο που η αναγνωστική του επάρκεια τον οδηγεί σε ερμηνευτική συμπόρευση μέσα στους στίχους. Αλήθεια, όμως, η μοναξιά συντροφεύεται;

[…]πάνω κάτω στο σπίτι. βήματα ξυραφιές. βήματα – ραψωδοί ψυχής ερημωμένης. μόνη. μόνη. μόνη. αγωνίας παραλήρημα. γύρω σκιές. παγωνιά. γύρω κουρέλια. γύρω έμβρυα νεκρά ερώτων σαρκοφάγων. τα πολυπόθητα τα έμβρυα νεκρά. κρεβάτι σαβανωμένο […] ερήμους ενώνουν ματαίως. μάταια βήματα. βήματα πάνω σε γυαλιά. σπασμένα ματωμένα γυαλιά. σπιθαμή προς σπιθαμή μάταια βήματα αιμάτινα. σε σχοινί τεντωμένο, σε κουζίνα σαλόνι δωμάτιο. βήματα. παγωμένα βήματα σε σχοινί τεντωμένο. μόνη. μόνη.μόνη. ερημιά.


 Πότε με ξεκάθαρη ποιητική μορφή και πότε με μια περισσότερο πεζή εκδοχή της ποίησης, η ποιήτρια θα δώσει τις ποικίλες μορφές που παίρνει το πάθος, η απώλεια, το πένθος, η θλίψη. Σαν να αποζητά τον συνοδοιπόρο σ’ αυτό το ταξίδι, και του παραθέτει όσα έχει πρόσφορα σε μορφές για την κατανόηση του λόγου της. Ξέρουμε, ωστόσο, πως πρόκειται για το βάρος του τυπωμένου πόνου. Αυτό που το λέμε πένθος «λογοτεχνικῇ ἀδείᾳ». Στριμώχνεται και ασφυκτιά μέσα στις σελίδες, φωνάζει κι αλυχτά, ίδιο με τη φωνή του πληγωμένου ζώου. Το πάθος το αβίωτο. Δυνατά και σταθερά επανερχόμενο σε κάθε ανανέωση μιας σιωπηλής ανάγνωσης ως  απόηχος όμως μόνο του ξένου πόνου, που λάθρα τον προσεγγίζει ο αναγνώστης.   Μια άλλη υπόθεση, που μπορεί να μείνει μακρινή και ουσιαστικά απρόσιτη, μπορεί όμως  ιδανικά να οδηγήσει σε αυθεντική μέθεξη με τον λόγο της ποιήτριας. Τότε η λογοτεχνία εκπληροί τον απώτερο σκοπό της.

Σε νύχτα μετέωρη ατσάλινος ήρθες
με χέρια ακάνθινα και ματωμένα
φορώντας των νικητών το ένδυμα
γυμνός μέσα σε πανοπλία ηφαίστεια
γυρνώντας το στρόβιλο των νεκρών πηγών
έως τριγμού οστών σφίγγοντας τη μέγγενη
με μάτι αγριεμένο πουλιών τυφλών
φτύνοντας ψυχές εκπορνευμένες
σαλτιμπάγκων παλουκώνοντας κρανία
χωρίς έλεος και μύρα
μαύρος καβαλάρης και μοναχικός
εγώ ειμί ο τρόμος, δήλωσες
εγώ ειμί ο Τιμωρός

Μια τέτοια εικόνα, όπως αυτή που οι παραπάνω στίχοι μας δίνουν, μπορείς να την αντιμετωπίσεις με δύο μόνο τρόπους. Η πρώτη εκδοχή: αδυνατείς να κατανοήσεις παραδεχόμενος την ανεπάρκεια και την αβουλία σου για ενδότερες ανιχνεύσεις, οπότε αλλάζεις σελίδα. Η δεύτερη εκδοχή: έως τριγμού οστών τάσσεσαι σύντροφος αυτής της μοναξιάς κι εσύ δίπλα στο ποιητικό υποκείμενο. Με όποιο κόστος φυσικά συναποκομίζεις από αυτή την απρόβλεπτη αυτογνωσία σου. Σε μια τέτοια επικίνδυνη διαδρομή, με αβέβαιο προορισμό, μας καλεί η ποιήτρια:

Νύχτα ξανά
Με κοίταξες στα μάτια βαθιά.
Πού πάμε, με ρώτησες, πού πάμε;


Σ’ αυτό τον ανελέητο κόσμο της Βίκυς Δερμάνη δεν μοιάζει τίποτα να φέγγει ελπιδοφόρο. Ακόμα και οι εικόνες που δημιουργούνται έχουν ενσωματώσει όλο το άλγος των λέξεων. Τα χρώματά τους δύο: το μαύρο και το κόκκινο του αίματος. Και όλο αυτό το ζοφερό τοπίο περικλείεται από ένα μαύρο εξώφυλλο (εξαίσια χλεύη προς όλα τα φανταχτερά που προσελκύουν στα ράφια των βιβλιοπωλείων) κοσμημένο με την εξαιρετικά εύγλωττη σε σημασία «Κραυγή» της Χριστίνας Καραντώνη. Το απόλυτο σύνολο. Η εικόνα και ο λόγος να συνομιλούν σε μια εικαστική – ποιητική πρόταση / πρόκληση.

Διώνη Δημητριάδου

(η πρώτη δημοσίευση έγινε στο περιοδικό Book - tour (Μια κριτική προσέγγιση στην ποιητική συλλογή της Βίκυς Δερμάνη «Ο πόνος μαύρος σκύλος π’ αλυχτά» από τις εκδόσεις ΑΩ





Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Παρουσίαση του βιβλίου
της Χλόης Κουτσουμπέλη

"Το ιερό δοχείο"
στο Polis Art Café

(Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016)

Παυλίνα Παμπούδη
Σοφία Φιλιππίδου
Διώνη Δημητριάδου




Παρουσίαση της μυθιστορίας
της Ολβίας Παπαηλίου
"Κατόπιν σύστασης γιατρού"

στο βιβλιοπωλείο "Επί λέξει"

(Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016)

Μαριάννα Παπουτσοπούλου
Πόλυ Χατζημανωλάκη
Κούλα Κρυσταλλίδου
Διώνη Δημητριάδου













  



«Ταπεινωθήκαμε…»
(ποίημα) π. Σταύρου Τρικαλιώτη





Συνηθίσαμε

μέ τόν καιρό

νά τρῶμε τά ψίχουλα

πού ἔπεφταν ἀπ᾽ τό τραπέζι

τῶν χορτασμένων πολύτιμων ἀδελφῶν μας.

Ταπεινωθήκαμε απ᾽ τίς πληγές πού μᾶς προκάλεσαν

αὐτοί πού κάποτε εὐεργετήσαμε πολύ.

Μά δέν χάσαμε τό κουράγιο μας.

Σηκωθήκαμε μέ πόδια τρεμάμενα

Καί ὑψώσαμε στήν ὑγειά τους

Πικρά ποτήρια γιομάτα

αἷμα καί δάκρυα

δικά μας!


π. Σταύρος Τρικαλιώτης

Νοέμβριος 2016
(φωτογραφία: "εγκατάλειψη",  Πολυχρόνης Νικηφοράκης)